Symfonie van het Lichaam

poster-final_09-07_WEB

Film poster Symfonie van het Lichaam — Design: Studio THO

Film poster Symfonie van het Lichaam — Design: Studio THO

Logline

Symfonie van het Lichaam is een korte dansfilm over architectuur, met flamencodanser Eduardo Guerrero en flamencozanger en saxofonist Antonio Lizana. Het is een ode aan het vermogen van het lichaam om ruimte te claimen in de overweldigende architectuur van Rotterdam.

Hoe maak je als mens contact met de gebouwde omgeving? Filmmaker Monica Ruiz onderzoekt in de korte film ‘Symfonie van het Lichaam’ de grens tussen ratio en gevoel met station Rotterdam Centraal in de hoofdrol. Twee vooraanstaande Spaanse artiesten interpreteren hun contact met de ruimte in dans en muziek. Vrijdag 14 juni gaat de film in première in het charismatische POST gebouw. Een feestelijk evenement in het kader van Rotterdam Architectuur Maand, aangekleed met een gesprek met onder meer Jan Benthem en een live performance van de artiesten uit de film.

Synopsis

Tussen het komen en gaan van treinen en reizigers in het monumentale station Rotterdam Centraal, proberen twee personen elkaar te treffen in muziek en dans. Deze poëtische en muzikale film onderzoekt het lichaam te midden van architectonische functionaliteit. Met “aanstormend flamenco God” Eduardo Guerrero en de magistrale zanger en saxofonist Antonio Lizana.

Hoe maak je als mens contact met de gebouwde omgeving? Filmmaker Monica Ruiz onderzoekt in de korte film ‘Symfonie van het Lichaam’ de grens tussen ratio en gevoel met station Rotterdam Centraal in de hoofdrol. Twee vooraanstaande Spaanse artiesten interpreteren hun contact met de ruimte in dans en muziek. Vrijdag 14 juni gaat de film in première in het charismatische POST gebouw. Een feestelijk evenement in het kader van Rotterdam Architectuur Maand, aangekleed met een gesprek met onder meer Jan Benthem en een live performance van de artiesten uit de film.

Motivatie


Hoe kan je als mens contact maken met de bebouwde omgeving? Filmmaker Monica Ruiz onderzoekt de balans tussen ratio en gevoel in de beleving van architectuur, met name in Rotterdam, waar functionaliteit, efficiëntie en moderne architectuur dominant aanwezig zijn. Is de mens zich nog bewust van een eigen wil onder de indruk van het grootse Rotterdam Centraal? 
 

Hoe maak je als mens contact met de gebouwde omgeving? Filmmaker Monica Ruiz onderzoekt in de korte film ‘Symfonie van het Lichaam’ de grens tussen ratio en gevoel met station Rotterdam Centraal in de hoofdrol. Twee vooraanstaande Spaanse artiesten interpreteren hun contact met de ruimte in dans en muziek. Vrijdag 14 juni gaat de film in première in het charismatische POST gebouw. Een feestelijk evenement in het kader van Rotterdam Architectuur Maand, aangekleed met een gesprek met onder meer Jan Benthem en een live performance van de artiesten uit de film.

bQs4JH8N9BmOIiYd

Jan Benthem in het station Rotterdam Centraal Foto: Monica Ruiz

Jan Benthem in het Centraal Station Rotterdam Foto: Monica Ruiz

Station Rotterdam Centraal is ontworpen door Team CS, de combinatie van West 8, MVSA Meyer, Van Schooten Architecten en Benthem Crouwel Architects. Jan Benthem: “Ik wilde de aankomst op het perron de allure geven van de aankomst in een wereldstad. Alsof je direct van de trein de stad in stapt.”


Filmmaker Monica Ruiz is onder de indruk van de schoonheid en grandeur van het station, maar de schoonheid gaat niet altijd gepaard met een prettig gevoel. Zij vraagt zich af of allure samen gaat met het bouwen van intieme herinneringen aan reizen en ontmoetingen. Kan de invloed van architectuur veranderen wanneer muziek en dans niet zozeer ruimte innemen, maar de ruimte juist bepalen?


Station Rotterdam Centraal is ontworpen door Team CS, de combinatie van West 8, MVSA Meyer, Van Schooten Architecten en Benthem Crouwel Architects. Als onderdeel van de research voor de film bezocht Monica Ruiz station Rotterdam Centraal met Jan Benthem, van het laatstgenoemde bureau. Samen spraken ze over de motivaties achter het ontwerp en de impact van ruimte. Centraal stond de interactie van de mens en het gebouw. Geeft dit grootse gebouw ook ruimte aan de wil van het individu?

“Jan wilde de aankomst op het perron de allure geven van de aankomst in een wereldstad. Alsof je direct van de trein de stad in stapt. Mijn vraag is of allure gepast is om intieme herinneringen op te bouwen, zoals je dat graag doet op een perron.”
– Monica Ruiz, filmmaker ‘Symfonie van het Lichaam’.

“La música no llena el espacio, lo crea.”

“La música no llena el espacio, lo crea.”

“Muziek vult niet de ruimte, ze creëert juist ruimte.”

“Muziek vult niet de ruimte, ze creëert juist ruimte.”

R. Andrés

R. Andrés

_MG_1817
_MG_2045

Eduardo Guerrero

IMG_1873

De uit Cádiz (Spanje) afkomstige Eduardo Guerrero studeerde Spaanse dans, moderne dans en flamenco. Hij is een grote kenner van de essentie van flamenco. Hij heeft momenteel 3 dansspektakels: Guerrero, Desplante en Callejón de los Pecados. En toerde in november 2018 door Amerika met zijn vierde show: Gaditanía. Zijn laatste show, getiteld Onírico, is eind 2018 uitgekomen. Eduardo Guerrero staat op het punt van doorbreken op wereldniveau.

De uit Cádiz (Spanje) afkomstige Eduardo Guerrero studeerde Spaanse dans, moderne dans en flamenco. Hij is een grote kenner van de essentie van flamenco. Hij heeft momenteel 3 dansspektakels: Guerrero, Desplante en Callejón de los Pecados. En toerde in november 2018 door Amerika met zijn vierde show: Gaditanía. Zijn laatste show, getiteld Onírico, is eind 2018 uitgekomen. Eduardo Guerrero staat op het punt van doorbreken op wereldniveau.

Flamenco kent een zeer strikt regime van ritmes en dansstijlen. De puristen houden flamenco het liefst hetzelfde. Wie zich daar niet aan houdt, danst geen flamenco. Sommigen gaan zelfs verder en stellen dat je flamenco alleen kan dansen en zingen als je ‘t in je bloed hebt, zoals de gitanos (zigeuners). Dit levert een grote druk op behoud van de vorm. 

Flamenco kent een zeer strikt regime van ritmes en dansstijlen. De puristen houden flamenco het liefst hetzelfde. Wie zich daar niet aan houdt, danst geen flamenco. Sommigen gaan zelfs verder en stellen dat je flamenco alleen kan dansen en zingen als je ‘t in je bloed hebt, zoals de gitanos (zigeuners). Dit levert een grote druk op behoud van de vorm. 

_MG_1885

“Entonces el Flamenco es un muro con el que chocas y una y otra vez, pero ante el que yo no me paro, choco e intento escalarlo para ver que hay detrás de ese muro. No me importa seguir hacia adelante, saltar ese muro y volver a el cada vez que sea necesario.”

 
“Flamenco is als een muur waartegen je keer op keer oploopt, maar ik laat me er niet door stoppen. Ik bots ertegen en probeer die muur te beklimmen, om te zien wat erachter ligt. Ik vind het prima om eroverheen te stappen, rechtdoor te gaan en er ook steeds naar terug te keren, als het nodig is.”

“Entonces el Flamenco es un muro con el que chocas y una y otra vez, pero ante el que yo no me paro, choco e intento escalarlo para ver que hay detrás de ese muro. No me importa seguir hacia adelante, saltar ese muro y volver a el cada vez que sea necesario.”

 
“Flamenco is als een muur waartegen je keer op keer oploopt, maar ik laat me er niet door stoppen. Ik bots ertegen en probeer die muur te beklimmen, om te zien wat erachter ligt. Ik vind het prima om eroverheen te stappen, rechtdoor te gaan en er ook steeds naar terug te keren, als het nodig is.”

 Eduardo Guerrero is altijd bezig de grenzen en muren die flamenco optrekt te overwinnen: “Het is de enige manier om te kunnen groeien, voor zowel ons als artiesten, als de kunst van de flamenco zelf.”

Eduardo Guerrero is altijd bezig de grenzen en muren die flamenco optrekt te overwinnen: “Het is de enige manier om te kunnen groeien, voor zowel ons als artiesten, als de kunst van de flamenco zelf.”

Antonio Lizana

antonio

De saxofonist, zanger en componist uit Cádiz experimenteert met ritmes en melodieën in zijn zeldzaam organisch klinkende flamenco-jazz mix. In de energieke improvisaties “zingt” hij flamenco met zijn sax en laat hij zijn flamenco stem swingend over moderne jazz harmonieën klinken.

Zijn muziek gaat niet alleen voorbij aan de grenzen van de flamenco traditie, maar ook aan de limieten van wat mogelijk is in muziek. Hij zingt en speelt saxofoon met een ongelooflijke energie, en vooral eindeloze adem.

De saxofonist, zanger en componist uit Cádiz experimenteert met ritmes en melodieën in zijn zeldzaam organisch klinkende flamenco-jazz mix. In de energieke improvisaties “zingt” hij flamenco met zijn sax en laat hij zijn flamenco stem swingend over moderne jazz harmonieën klinken.

Zijn muziek gaat niet alleen voorbij aan de grenzen van de flamenco traditie, maar ook aan de limieten van wat mogelijk is in muziek. Hij zingt en speelt saxofoon met een ongelooflijke energie, en vooral eindeloze adem.

Curtas2019_laurels_OfficialSelection(png)

Cast & crew

Dans Eduardo Guerrero
 
Muziek Antonio Lizana
 
Scenario en regie  Monica Ruiz
 
D.O.P. en colorist Matija Pekić

 2e camera en montage Jesse Immanuel Bom

Assistent productie Dzenita Camo

On set audio en sound mix Henk- Jelle de Groot

Sound Design Serge Dusault

Gaffer Mihai Gui

 Titels Abe Haine

 Productie movie-mento / René Mendel & Mira Mendel

Met speciale dank aan Ginette Lavell, Maaki Nurmeots, Noud Heerkens en Thomas Eekhof

 

 Deze film is mede mogelijk gemaakt door de steun van 

 

Volkskracht-PMS
SCI_Woordbeeld_EN_1_regel_RGB_White
BC_logo_with_name_wit


en

Architectuur Instituut Rotterdam

Auteursbond

Flamenco Biënnale Nederland

Flamenco Festival Rotterdam

Podium Grounds

Poetry International

Rotterdam Architectuur Maand

Zeelenberg Architectuur